De workshopleider staat voor onze groep (een symposium van de vereniging voor opleiders en ontwikkelaars, de nvo2) en het is duidelijk dat hij bevlogen is. Hij stapt naar ons toe, zijn ogen schitteren, hij is ongedurig. Hij spreekt nadrukkelijk. Wij als publiek zien dat hij warm loopt voor de inhoud van zijn workshop……….wíj worden er echter niet warm van. Hoe komt dat?
Ik las een mooi boek van de schrijfster Nathalie Goldberg waarin ze schrijven (waar haar boek over gaat) vergelijkt met het bakken van een cake. Het citaat hieronder vind ik op mijn beurt een leuke vergelijking bij de vraag: ‘Waarom heeft de één wel en de ander weinig impact op anderen?’. Zij schrijft:‘Sommige mensen proberen een cake te bakken met alleen de hitte zonder de ingrediënten. De hitte (de passie) is gezellig en behagelijk, maar als je klaar bent, is er voor anderen niet veel te eten. Je wilt ergens je tanden in kunnen zetten. Tegelijkertijd is het onvoldoende de juiste ingrediënten te hebben zonder hitte. Alle ingredïënten bij elkaar vormen slechts een kleverige massa, die een oven nodig heeft. Je moet er hitte en energie van je hart aan toevoegen. Soms moet je leren je oven warmer te maken, soms moet je leren de juiste ingrediënten toe te voegen’.
Wij werden er niet warm van omdat we alleen ‘de hitte’ van de spreker voelden, maar hij ‘te weinig ingrediënten’ in zijn betoog had gestopt. Hierdoor werd het verhaal dun en oppervlakkig. De cake als een mooie metafoor voor in de coachingsgesprekken die gaan over ‘profileren’ en ‘invloed hebben’: Zijn de juiste ingrediënten toegevoegd? Of hapert de oven?
Het gearceerde is vrij naar N. Goldberg ‘Writing down the bones’.
Eva Janssen/ De Coach.
