Merijn Bolink
Hulpeloos kijkt hij me aan. ‘Ik weet echt niet wat ik wil met mijn werk’. Hij zit onderuitgezakt in zijn stoel en zijn schouders hangen naar beneden. Brian, een veertig jarige man die al 15 jaar werkzaam is bij een groot technisch bedrijf, heeft nooit richting hoeven geven aan zijn loopbaan. Hij wórdt gevraagd voor banen. En zelfs privé is hij zo de voorzitter van zijn voetbalclub geworden. De wereld komt op hèm af. En hij volgt.
En nu weet hij het niet meer. Zijn huidige werk bevalt niet meer en hij wordt niet gevraagd te solliciteren op ander werk. Zijn loopbaanvraag doet een beroep op onbekend, nieuw gedrag: voor het eerst moet hij zèlf richting geven. Zijn loopbaanvraag is tegelijkertijd een coachingsvraag.
‘Bij welk bedrijf ìk zou willen werken?’ ‘Wat ik het best kan en het liefst doe?’. Ongemakkelijk lacht hij bij mijn vragen. Hij is altijd ingegaan op wat gevraagd werd.
‘Dit vind ik echt leuk en dit wil ik’. 2 Afspraken verder. Hij priemt op een blaadje en zit op het puntje van zijn stoel. Zonder aanbod van anderen gaat hij op pad. Open solliciteren, netwerkgesprekken, brainstormen met vrienden, zichzelf verkopen. Hij is hobbels aan het nemen. Hij wordt zekerder nu hij zelf richting geeft aan zijn loopbaan.
Brian krijgt richting het einde van het traject een goede baan aangeboden. Hij vertelt me dat hij op zijn lijst met ‘Eisen die ik stel aan werk’ heeft gekeken en ‘nee’ heeft gezegd. Dat hij die nacht slecht heeft geslapen en de volgende dag is verder gegaan met het uitvoeren van zijn plan. Voor werk dat bij hem past.
Blij kijkt hij me aan.
Eva Janssen/ De Coach.
